و ... آخرین دلنگاره ی او ... 

( وداع ...)

آهای !

با تو تعارفی که ندارم

دیگر مرا به گشت کوچه ها نبر ...

             - چرا ؟

... می دانی !

وقتی در کوچه پس کوچه ها ی بی سامان

کودکان ماه را می بینم

که به دنبال تکه ای از خواب ستاره اند ،

در برهنگی ی  دستهاشان

سخت گم می شوم

و چقدر شبیه گریه می شوم

وقتی جز دفترچه ی کوچک شعرسپیدم

سوغاتی برای تقسیم ندارم ...

و ، تو خوب می دانی

شاعر در بقچه اش

جز غزل و قصیده و دوبیتی و...

                                 شعری سپید

ارمغانی برای دنیا ندارد ...

*                     *                         *

راستی ، هم رویا

فکر می کنی به هر کدام از کودکان جهان

چند بیت شعر می رسد

که دیگر گرسنه نباشند

- و بدوند پی پروانه و کبوتر و رویا ها ...؟!

بهار ۸۶

می خواستم بزرگ تر شوم که عاشقم شوی

اما...!

انگار دل های بزرگ در جثه های کوچک پنهانند!!!